PiRAZiZ ANADOLU LiSESi

Sayın Valim;
Bu mektubumu bizim duygu ve düşüncelerimize değer verdiğinizi düşündüğüm için size yazıyorum.

Ben Tuğçe TÜRKMEN, Piraziz Anadolu Lisesi 11 fen sınıfı öğrencisiyim. 2007 yılında girdiğim OKS sonucunda yerleştim bu okula. O yıllar içimde yıllardır beraber olduğum öğretmenlerimden ve arkadaşlarımdan ayrılmanın hüznü ama büyümüş olmanın, liseye başlamanın; hele de bir Anadolu Lisesi’ni kazanmış olmanın mutluluğu vardı. Yaz tatili bitip, yeni okuluma kayıt yaptıracağım günün sabahı mutlulukla uyandım yatağımdan. Bu mutluluğum kayıt yaptıracağım binaya vardığımda hayal kırıklığına dönüştü. Çünkü; kayıt yaptıracağım binanın kapısında “Piraziz Anadolu Lisesi” tabelası yerine “Piraziz Çok Programlı Lisesi” yazıyordu. Önceleri istemedim bu okulu ama zaman geçtikçe bu zorluklara rağmen bu okulda olmak benim için büyük bir şanstı beklide… Öğretmenleri, öğrencileri, dersleri, sosyal etkinlikleriyle Piraziz Anadolu Lisesi binası olmasa da tam bir okuldu benim için. Ben; içinde olmaktan mutluluk duyduğum birçok etkinliğe katıldım okula başladığım günden itibaren. Çünkü; bu okulda okumak yapabildiğimiz şeylerle anlamlı oluyordu… Onlar olmasa başka bir okulun sadece bir katında normal dersler içinde hiç kendi varlığını ifade etmeden o katta kaybolurdu bu okul… Ama biz bir aile olduk tüm gücümüzle bu okulun sesini duyurmak için çok şeyler yaptık okul içinde her şeyin en güzeli olsun diye uğraştık öğretmenlerimizle beraber… Kendi içimizde bizi biz yapan değerlerimizi ortaya koyduk hepsinde. Belki daha iyi şeyler yapabilirdik imkânlarımız olsaydı. Mesela ben bir fen sınıfı öğrencisi olarak derslerimde yapmam gereken pek çok deneyleri imkânlarımız dolayısıyla yapamadım bunun verdiği üzüntü elbet vardı içimde. Ama biz hiçbir zaman vazgeçmedik elimizden gelen her şeyi yaptık ve bunları yaparken derslerimizi öğrenmedik sadece o zorluklar karşısında birlik de olup bir aile olmanın el ele olmanın bize kattığı anlamı ve mutluluğu öğrendik. Yani bu okulda sadece derslerimi değil hayatı öğrendim çoğu kez. Okulda geçirdiğim her gün başka bir anlam yükledim hayatıma çok şey sığdırdım geçen her güne… Belki yaşanacak daha çok deneyimler, öğrenilecek çok şeyler varken kaybolduk bir katta…
Biz bir aileyiz ama evi olmayan bir aile… Başka bir aileye sığındık sanki bir misafir misali… Ama derler ya hep bize büyüklerimiz “Misafir umduğunu değil bulduğunu yer” sanki o misal bizde umduklarımızla değil bulduklarımızla yaşıyoruz burada… Ama kendi umduklarımız yapmaktan hiç vazgeçmeden…
Bende sizden bu bir katta yaşadığımız bunca şeyleri görmenizi isterim… Sesimizi sizde duyun ki… Binamız olmadığı halde varlığımızı bilin. Yaptıklarımıza şahit olun ki bizde biz Piraziz Anadolu Lisesiyiz biz buradayız diyebilelim